“Security is een constante race tegen de klok”

“Het is goed om als bestuurder naar buiten te gaan,” begint Jan-Tjitte. “Om contact te maken met de mensen voor wie je het allemaal doet. Dus hebben we gisteren met een aantal collega’s getapt voor de nieuwe lichting studenten. Dat levert leuke gesprekken op en je leert bovendien wat er in hun leven omgaat.”

Medisch nest

Jan-Tjitte’s verhaal begint in Epen, een dorp in het heuvelland, of “het fraaiste deel van Nederland,” zoals hij het met een glimlach noemt. “Ik kom uit een medisch nest. Mijn moeder, vader en grootvader waren allemaal arts, plus nog wat ooms en tantes die in het medische circuit werkzaam waren. Het lag dus voor de hand dat ik geneeskunde ging studeren. Eerst in Rotterdam, maar vanaf het tweede jaar in Maastricht.”

Toch voelde het medische vak niet als zijn roeping. “Ik was in conflict met mezelf,” zo vertelt hij eerlijk. “Aan de ene kant trok de zachte, menselijke kant van het medische vak. Aan de andere kant hou ik van kwantitatieve, analytische uitdagingen. Ik hou van rekenen, analyseren en structureren. Die tweestrijd leverde veel spanning op. Mijn coming-out rond mijn negentiende, twintigste jaar zorgde voor een extra roerige tijd. Onbewust koos ik voor de veiligheid van de ratio. In de private sector kreeg ik applaus voor mijn analytische vaardigheden. Spreadsheets, rationele analyses en presentaties.”

Die keuze had een prijs. “Ik heb een deel van mezelf weggestopt,” geeft hij toe. “Ik dacht: ratio op het werk, gevoel thuis. Dat werkte lang, tot mijn sabbatical in 2016 voor een soort ‘reset’ zorgde. Het jaar bij Natuurmonumenten leverde mij een aantal belangrijke inzichten op. Ik ben goed in herstructureren. In dingen gezond maken. Maar flora en fauna zijn niet echt aan mij besteed, zo leerde ik grappig genoeg. De structuren en drijfveren van organisaties echter wel. De belangrijkste les was dat oké is om te zijn wie je bent. En je mag daar ook voor uitkomen. Als je je kwetsbaarheid laat zien, dan is dat geen zwakte, maar juist een kracht.”

Maatschappelijke rol van de universiteit

De nieuwe inzichten hadden meteen resultaat. Jan-Tjitte keerde terug naar de private sector, maar nu met een nieuwe levensles: empathie meenemen in zijn werk. “Plotseling werd ik succesvoller. Omdat ik niet alleen de cijfers zag, maar ook de mensen achter die cijfers.”

Ondanks zijn succes in de corporate wereld bij bedrijven als Air France-KLM en C&A, bleef een stemmetje in zijn hoofd roepen om terug te keren naar het Limburgse land. In 2024 was het zover. Jan-Tjitte trad toe tot het College van Bestuur van de Universiteit Maastricht, met een focus op bedrijfsvoering: financiën, IT, vastgoed en facilitaire dienstverlening.  

“Ik had geen academische achtergrond, maar wel ervaring in herstructurering en organisatieverandering,” legt hij uit. “De maatschappelijke rol van onze universiteit is natuurlijk bijzonder groot. We hebben een onderwijs-, onderzoeks- en valorisatietaak. We leiden talenten op en hebben de verantwoordelijkheid om met onze onderzoeken voor impact te zorgen.”

Niet alleen de kroonjuwelen beschermen

Zijn rol als vicevoorzitter is veelzijdig, maar één thema springt eruit: IT. “Dit is een blijvend aandachtspunt,” zegt hij. “Niet alleen vanwege de technologische vooruitgang, maar ook vanwege de veiligheid. Security is een constante race tegen de klok.”

Hij herinnert zich de cyberaanval uit 2019 en Canvas-hack in 2026, die de kwetsbaarheid van digitale systemen pijnlijk blootlegden. “We moeten systematischer kijken naar risico’s in onze architectuur. Het is niet genoeg om alleen de kroonjuwelen te beschermen, we moeten het hele landschap in kaart brengen. Technologie die nu decentraal is belegd, kunnen we misschien beter centraal organiseren. Dat vraagt ook om organisatieveranderingen.”

Jan-Tjitte pleit voor een pragmatische aanpak. “Je koopt rust door kleine investeringen in risicomanagement. Het niveau van detail moet passen bij de organisatie. Wil je de eerste gebruiker van state-of-the-art oplossingen zijn, of gewoon een hele goede volger van wat er op de markt is? De Universiteit Maastricht is een goede en slimme volger.”

Een van zijn belangrijkste inzichten? Samenwerking. “We dachten eerst: we doen ons eigen ding. Maar na een DDoS-aanval op het netwerk in januari 2025 werd duidelijk: we zijn met elkaar verbonden, of we dat nu willen of niet.” De Canvas-hack toonde aan dat een gecoördineerde aanpak essentieel is. “We hoeven niet tien keer dezelfde oplossing te bedenken, maar we moeten wel elkaars systemen begrijpen. Als we samen onze processen en systemen snappen, wordt het eenvoudiger om verschillende oplossingen te kiezen.” Jan-Tjitte ziet een grotere rol voor SURF in het coördineren van cyberweerbaarheid. “We hebben een absolute noodzaak om samen te werken, niet alleen strategisch, maar ook operationeel.”

Betere besluiten door kwetsbaarheid

Ondanks zijn focus op grote en ingewikkelde IT- en financiële dossiers, blijft Jan-Tjitte benadrukken dat menselijkheid centraal staat in zijn leiderschap. “Ik probeer zoveel mogelijk de organisatie in te gaan, gesprekken te voeren, onderstromen op te vangen,” vertelt hij. “Als bestuurder moet je naar buiten, de werkvloer opzoeken.” Hij merkt dat zijn openheid en kwetsbaarheid een veilige omgeving creëren. “Mensen durven zichzelf te laten zien als ik dat ook doe. En dat leidt tot betere besluiten, omdat je de echte bezwaren en ideeën hoort.”
 

Tekst: Edwin Ammerlaan
Foto’s: De Beeldredaktie / Marcel van Hoorn